El, ellerimiz.
Nasırlı, nasırsız, manikürlü, manikürsüz, kısa, uzun, kalını, incesi. Kimi kırış kırış, kimi pürüzsüz. Kimi çocuk, kimi genç, kimi yaşlı. Ellerimiz.
Ne olursa olsun ellerimiz hep bir çalışma içerisinde, bir işte. Yapışta, bir şey edişte. Boş durmaz ellerimiz. Hiç bir şey yapmasa bile ruh halimizi söyler. Terli, telaşlı hallerimizi ellerimizden biliriz.
Hep insan içindir, insana dairdir ellerimiz.
Öpülür, saygı görür değer verilir o mübarek elle.
Ya da selam verir değer iletir ellerimiz.
Bazen de öfkenin kızgınlığın aracıdır ellerimiz. Yumruklar, tokat atar. Aman bizden uzak olsun o eller.
Bazen de korur gözlerimizi, bizi. Sonra sever, okşar ellerimiz. Ya da tutuverir diğer eli, bir söz olur kalbe giden, hiç konuşmadan. Bazen de güç verir el, sıkarsın avucunu, yumruk yaparsın. Dayan der sana, sabırlı ol, dayan. Düşeni tutar çıkarır bir de ellerimiz.
Bu kadar şeyi tek bir kişinin elleri yapar.
Bir de düşünsenize ellerimizin yan yana geldiğini. Birbirine güç verdiğini. Kısacası, el birliğini.
O kadar önemli ki el birliği. Toplumsal yaşamın temeli. Dayanışma içinde olmak, deva olmak yaraya. El birliği yaparsak, dayanışırsak daha güçlü, daha sağlıklı bir topluluk olmaz mıyız? Elbette olacağız.
Mahallede pekmezi birlikte kaynatmaz mıyız? Erişteyi toplanıp, bir olup kesmez miyiz?
Ya düğünlerimiz. El birliğinin en güzel örneği değil midir? Düğün geleneğimiz olan takı töreni el birliğinin, dayanışmanın en güzel yanıdır. El birliği uzağı yakın yapar.
Ya musallada önünde hazırda beklediğimiz cenazemiz el birliği içinde , ellerimiz üzerinde salı taşımaz mıyız ? Cenazesini kaldırdığımız kişiye ellerimizle dualar ederek uğurlarız sonsuza.
Görüleceği üzere el birliği etmek, dayanışma içinde olmak ne güzel. Sağlıklı, huzurlu bir birey ve toplum olmanın yolu el birliğinden geçiyor. Komşu komşuya muhtaç çünkü.
Op. Dr. Bülent Özcan